Keizer Otto I

In 966 schonk keizer Otto I, keizer van het Heilige Roomse Rijk, de helft van het eiland Urch in het Almere aan het Keulse klooster Sint Pantaleon. Twee jaar later schonk Otto een ander gedeelte van Urk aan de Sint Vitusabdij te Hoog-Elten.

De ‘bult’ van Urk was in de middeleeuwen veel groter dan in 1939, toen Urk met het oude land werd verbonden. Ten westen van Urk ligt een grote ondiepte. Deze ondiepte, die Steenbank of Rif wordt genoemd, is een overblijfsel van de bult die in de loop van de middeleeuwen door de Zuiderzee is weggespoeld. Hier lag ook Espelbergh. Toen dit dorp eind zestiende eeuw verloren ging, verhuisden de inwoners naar de plek waar nu Urk ligt. (P. Harting, Het eiland Urk, zijn bodem, voortbrengselen en bewoners (Utrecht 1853)	Dijksporen in de omgeving van Urk: 1 keileem, 2 met zekerheid vastgestelde dijkresten, 3 vermoedelijk verloop van dijken. (A.J. Wiggers, De wording van het Noordoostpoldergebied. Een onderzoek naar de physisch-geografische ontwikkeling van een sedimentair gebied. Van Zee tot Land 14 (Zwolle 1955)
	Op de Steenbank voor Urk bevindt zich de ‘Ommeldemoerstien’ of ‘Ommelebommelestien’. Sinds mensenheugenis gaat het verhaal dat de vroedvrouw hier de kinderen van Urk vandaan haalde. (Foto: Henk Pruntel)

Rechthebbenden:
P. Harting, Het eiland Urk, zijn bodem, voortbrengselen en bewoners (Utrecht 1853). A.J. Wiggers, De wording van het Noordoostpoldergebied. Een onderzoek naar de physisch-geografische ontwikkeling van een sedimentair gebied. Van Zee tot Land 14 (Zwolle 1955). Geurts, Urk, 240.